Σωτήρης Νικολακόπουλος
Ομιλια στη 3η Πανελληνια Πνευματικη Συναντηση στη Αρχαια Ολυμπια
α. Η Ελληνική μυθολογία, συνίσταται σε μια πλούσια συλλογή αφηγημάτων που αναφέρονται στην προέλευση του κόσμου και εξιστορούν την ζωή και τις περιπέτειες θεών, ηρώων, ηρωίδων και άλλων μυθολογικών πλασμάτων. Αυτές οι ιστορίες αρχικά διαμορφώθηκαν μέσω της προφορικής και ποιητικής παράδοσης, πριν να διαδοθούν γραπτώς μέσα από τα έργα της Ελληνικής Λογοτεχνίας. Οι παλαιότερες γνωστές λογοτεχνικές πηγές είναι τα δύο έπη, η Ιλιάδα και η Οδύσσεια του Ομήρου (8ος αιώνας π.Χ.),. Θεωρούνται επίσης πολύτιμη πηγή στοιχείων τα ποιητικά έργα του Ησίοδου (8ος αιώνας π.Χ.) η Θεογονία και τα Έργα και Ημέραι, που αναφέρονται στην αρχαία Ελληνική αντίληψη. Διάφοροι μύθοι έχουν επίσης συντηρηθεί από τους ομηρικούς ύμνους, τμήματα ποιημάτων του επικού κύκλου, λυρικά ποιήματα, από έργα τραγωδών του 5ου αιώνα π.Χ., από γραφές των μελετητών και των ποιητών της Eλληνιστικής περιόδου και κείμενα από συγγραφείς των ρωμαϊκών χρόνων, όπως του Πλούταρχου και του Παυσανία. Εξ άλλου η αρχαία Ελληνική λογοτεχνία έως και τους Ελληνιστικούς χρόνους κατά βάση ασχολείται με την μυθολογία, Συνεχίστε την ανάγνωση του “3. Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝ”
Ο ιπποτισμός είναι χαρακτηριστικός μεσαιωνικός θεσμός της φεουδαρχικής κοινωνίας. Από τα πρώτα χρόνια της κλασικής αρχαιότητας, η ίδια λέξη (ιππείς) σήμαινε και τους έφιππους στρατιώτες και τα μέλη μιας ορισμένης κοινωνικής τάξης εφόσον έπρεπε να έχουν μια ορισμένη περιουσία όσοι υπηρετούσαν έφιπποι στο στρατό. Έτσι, στην αρχαία Αθήνα, οι ιππείς αποτελούσαν τη δεύτερη τάξη στην κοινωνική ιεραρχία σύμφωνα με τη νομοθεσία του Σόλωνος (αρχές του 6ου π.χ αιώνα), ενώ στη Ρώμη οι équités που πρωτοεμφανίστηκαν τον 3ο π.χ αιώνα απετέλεσαν ενδιάμεση τάξη μεταξύ ευγενών και λαού. Στο Μεσαίωνα, από τις αρχές του 9ου αιώνα, εμφανίζονται μέσα στους κόλπους της φεουδαρχικής κοινωνίας οι ιππότες, έφιπποι πολεμιστές που αποτελούσαν ιδιαίτερο κοινωνικό στρώμα αλλά και θεσμό, αφού για να γίνει κανείς ιππότης έπρεπε προηγουμένως να «χρισθεί». Η αρχή αυτή ανάγεται στο ανεξάρτητο φέουδο, το οποίο μεταβιβαζόταν εξ ολοκλήρου στον πρωτότοκο γιο και από τον οποίο αποκλείονταν οι νεότεροι αδελφοί. Οι τελευταίοι, που ανήκαν σε μια τάξη ανώτερη αλλά δε διέθεταν περιουσία, επεδίωκαν με πολεμικές πράξεις και άλλες περιπέτειες να καταλάβουν μια οικονομική και πολιτική θέση που να ταιριάζει στην κοινωνική τους προέλευση, η οποία δεν τους επέτρεπε να ασχολούνται με καμιά παραγωγική δραστηριότητα, όπως π.χ. το εμπόριο. Έτσι, δημιουργήθηκε σε πολλές χώρες της Ευρώπης ένα πλήθος ανυπότακτων και φιλέριδων ενόπλων, που πολλές φορές έσπερναν τον τρόμο με τις βιαιότητες και τις αρπαγές τους. Τα πρώτα ηρωικά μεσαιωνικά ποιήματα, χαρακτηρίζουν τους ιππότες ως ανθρώπους με άγρια ένστικτα και τους εκτός νόμου που βεβαίως ουδεμία σχέση είχαν με τους ευγενείς πρίγκιπες που κάθε δεσποσύνη ονειρευόταν. Τον 11ο αιώνα, η Εκκλησία κατόρθωσε να επιβάλλει μια πειθαρχία στους ανθρώπους αυτούς και να στρέψει τη δραστηριότητα τους προς ευγενείς σκοπούς. Έτσι, από ένα άτακτο πλήθος ενόπλων προήλθε ένα είδος αδελφότητας «ιπποτών», δηλαδή γενναίων μαχητών που είχαν αναλάβει την υποχρέωση να χρησιμοποιούν τα όπλα τους μόνο για δίκαιες υποθέσεις όπως η υπεράσπιση της χριστιανικής πίστης, η προστασίας των αδυνάτων και των ορφανών ή των θυμάτων της καταπίεσης και της αδικίας……..
